Levenswerk

Een nieuwe release van de beschaving

2011-11-11T06:22:00.000-08:00

Een tijdje geleden was ik te gast bij een dialoog tussen Yoerie van Altereren en Herman Wijffels ter ere van het 55-jarige bestaan van De Baak LEAP (www.debaak.nl/leap). Een dialoog over duurzaamheid op de zolder van het landhuis in Driebergen.
En over deze bijeenkomst was ik ook een beetje sceptisch, want weer praten over duurzaamheid. Wat heeft de aarde daar nu eigenlijk echt aan?

Mijn ondermijnende sceptisme verdween gelukkig snel. De inleiding door Baaker Dymphe Beek beloofde al meer dan alleen praten over het onderwerp. En dan de twee sprekers: Wat een prachtige mannen!
Hieronder schrijf ik een aantal genoemde punten die mij hebben geïnspireerd. Hieruit heb ik mijn intentie gevormd die ik heb als trainer voor de 150e editie van de LEAP.
Ik realiseer dat de magie van deze bijeenkomst daar op die vrijdag op de zolder was, maar nu dan een poging iets daarvan in deze blog te noteren.

We staan voor een transitie
We zijn het allemaal eens met dat het zo niet meer verder kan. Als we zo verder leven, bestaat de aarde over 50 jaar niet meer hoorde ik laatst. De meeste mensen onthouden helaas nog steeds enkel de eerste 4 letters van duurzaamheid, aldus Wijffels.
Wat er nu aan de hand is, is dat de methodes, die we succesvol hebben gebruikt in het industriële tijdperk, zich nu tegen ons keren. Ze zijn niet meer bruikbaar voor nu. En mensen van nu zijn niet meer in staat om te werken in organisaties van nu. Ai...
Ons wereldbeeld van toen, was het atomaire wereldbeeld. We dachten: Alles bestaat uit losse atomen; we staan dus allemaal los van elkaar. Dat wereldbeeld blijkt niet geheel waar gezien de nieuwe inzichten uit de quantummechanica; alles staat in verbinding met elkaar. Dus we zijn 1 systeem, 1 verbonden geheel. Er is dus niet meer ik win en jij verliest, maar wij werken samen.

Mooie nieuwe gedachte, maar de mensen moeten nog wel even 'om'. Het is tijd voor een update van onze software. De verandering komt niet echt vanuit de huidige politiek. Volgens Wijffels lijden zij aan een 'nostalgische reflex' (fantastisch verwoord!). Goed...de oplossing komt (reeds) gelukkig uit de hoek van de organisaties.

Anders organiseren
Wijffels vertelt over het cyclische model ipv het lineaire model. Dus niet enkel kijken naar het product als eindresultaat van een organisatie, maar kijken naar de gehele keten van begin tot eind, en in feite is er dus geen eind meer. Als wasmachine fabrikant ben je niet alleen maar blij met het verkopen van een wasmachine, maar je verkoopt wasbeurten en blijft dus verantwoordelijk voor de machine, maar ook voor het watergebruik, het energiegebruik. Ach...het lijkt zo simpel.

Innovaties vanuit de financiële hoek
Er kwam een terechte vraag van een oprechte Rabobank-man: 'Wat hebben wij te doen?' De financiële wereld kan met financiële producten het mogelijk maken om van lineair (korte termijn denken) naar circulair samenwerken te komen (lange termijn denken). Dit vereist ook financieel een langere adem. Yoeri van Alteren weet elke keer maar weer ons te vertellen dat het geld oplevert in plaats van kost. Wil je inzicht in hoe dit praktisch kan? Klik hier.

Welk soort mensen hebben we nodig?
Ons onderwijssysteem is erop ingericht om ons te conditioneren. Prachtig en efficiënt voor het industriële tijdperk. Killing voor deze tijd, waarin deze transitie gaande is. Creativiteit en ondernemerschap vereisen uniek-denkende en uniek-creerende mensen. Mensen met ieder hun eigen talent, dat ze met hart en ziel inzetten en niet bukken, omdat hun hoofd boven het maaiveld steekt.
Minder hoofdzakelijke focus op management; dat was het runnen van de bestaande orde.
Leiderschap is het creëren van een nieuwe orde, mensen meenemen in nieuwe manieren van werken. Wijffels brengt een mooie definitie van ondernemende mensen op: mensen die op aarde zijn om nieuwe ideeën te realiseren. Zij maken de nieuwe 'release' van de beschaving. Kijk...daar word ik nu blij van. Mijn intentie was geboren!

Ik ga er voor!
Volgend jaar april start dus de 150e editie van de opleiding de LEAP (Leadership & Entrepreneurship Advancement Program). Ik mag, samen met collega-trainer Valentijn Ouwens een hele groep managers begeleiden tot ondernemende leiders, die de nieuwe release waarmaken. Ik heb er waanzinnig veel zin in. Valentijn (en de rest van het LEAP team), we gaan ervoor!

Je droom uitstellen? The golden chain helpt!

2011-11-07T05:28:00.000-08:00

The golden chain...vaak een excuus om niet te doen wat je droomt.

Ik lees 'elf minuten' van Paulo Coelho en dit stukje vertelt het mooi:
'Ik kan nog wel even wachten. Ik heb een droom, maar die verdraagt nog wel even uitstel, want ik moet geld verdienen'. Natuurlijk, ze had verfoeilijk werk- maar in wezen verschilde haar werk niet van dat van een ander, ze verkocht haar tijd, zoals ieder ander.
Ze deed dingen die ze niet leuk vond, zoals ieder ander. Ze verdroeg onverdraaglijke mensen, zoals ieder ander. En zoals ieder ander stond ze haar kostbare lichaam en kostbare ziel af voor een toekomst die nooit kwam. En zoals ieder ander, ze ze dat er nog voldoende toekomst over was, dat ze de toekomst alleen nog even uitstelde.
Nog even wachten, een beetje meer geld verdienen, haar verlangens zou ze later verwezenlijken, nu had ze het erg druk.

Maar is het alleen een golden chain, kortom gaat het alleen om geld?
Of is er ook nog een andere chain?
De fear-to-fail-chain? De fear-to-shine-chain? De control-chain?

Luisterruimte

2011-10-14T04:24:00.000-07:00

Dit is mijn nieuwe favoriete woord. Echt prachtig vind ik hem.
Een studiegenoot van de Pulsar Academie Ellen Weustink heeft hem bedacht (ere wie ere toekomt).

Het gaat over de ruimte die er is om echt te kunnen luisteren. Naar de ander, of naar jezelf. Soms (en eigenlijk meestal) moet je die ruimte organiseren. En dat is niet eenvoudig in de huidige tijd met zoveel afleiding om ons heen.
Sommige issues of vragen zijn gewoon te zinvol of te belangrijk om tussen de bedrijven door even te beantwoorden, en sterker nog, meestal leef je er gewoon overheen. Nijpende loopbaan-gerelateerde vragen hebben bijvoorbeeld allemaal wel echt ruimte en aandacht nodig, om te kunnen luisteren naar wat en hoe je het zelf echt wilt. Doe je dat niet, krijg je het toch wel (meestal te laat) op je bordje.

Dus stel.... je hebt een complexe vraag en je wilt een antwoord. Dan kan je luisterruimte gaan creëren. Dan kan je de omstandigheden zo maken dat je niet wordt afgeleid. En als het dan een tijdje stil is om je heen en daardoor in jou, komt er als vanzelf een antwoord of richting. Klinkt eenvoudiger dan het is, want als het een tijdje stil is om ons heen, dan worden we daar ongemakkelijk van, gaan we toch snel weer wat doen. Toen ik griep had heb ik het nog gemerkt hoe moeilijk ik het vind gewoon stil te liggen op de bank of in bed.
We gaan snel iets doen om ons nuttiger te voelen, of om die complexe vraag en het wellicht nog pijnlijke antwoord maar even niet te horen. Of omdat je agenda, I-phone, collega's of gezin het niet toelaat, of omdat het makkelijke korte termijn aandacht is. Wanneer was het voor jou de laatste (of de eerste) keer dat je echt naar je zelf ging luisteren?
Een retraite van een paar dagen is toch wel een excellente vorm van het creëren van luisterruimte voor jezelf. Ik vermoed ook (en zie om me heen) dat retraites er gewoon bij gaan horen en geen overdreven zweverige 'vakanties' meer zijn.

En het creëren van luisterruimte in een coachingstraject blijft voor mij een ultieme uitdaging, elke keer weer. De veiligheid waarborgen, voor iedereen op een andere manier. En dan iemand te begeleiden naar een moment, waarop er even helemaal niets hoeft, waarin de beschermingsmechanismen even uit mogen, het denken (vaak) ook even op de achtergrond, waarin alles even gevoeld mag worden wat op dat moment relevant is. Hoe kwetsbaar is dat.

Energie-management: Ontladen en Opladen

2011-10-10T03:39:00.001-07:00

Vandaag lig ik ziek op de bank. En dat is iets dat ik niet heel makkelijk kan. Mijn wereld staat dan even stil en kennelijk vind ik dat niet heel prettig.

Vragen rondom mijn eigen energie-management komen dan ook op. Ik heb het de laatste tijd namelijk erg druk gehad. En weinig tijd genomen om rust te nemen en op een gegeven moment is het energie-vat weer enigszins leeg, mijn weerstand lager en hop...de griep neemt haar beslag op mij.

In een van de trainingen die ik gaf, vertelde een collega-trainster een mooi stukje over ontladen en opladen en direct wist ik: dit geldt ook voor mij.

Ontladen
Na elke spannende gebeurtenis, optreden of meeting, kom ik er eigenlijk altijd 'vol' van terug. Zoals we dat momenteel modern zeggen: ik stond helemaal 'aan', m.a.w. mijn adrenaline-peil is hoog, ik bruis van energie en verhalen. Verhalen, emoties en gevoelens van anderen en gebeurtenissen. Een trainer zei wel eens: ' de dag na een zware training voel ik me grijs'. Klinkt wellicht vreemd, maar ik begrijp goed wat ze bedoelt. Als het ware leeggegeven en vol van andere dingen.
Het is dan dus wel zaak om je te ontladen van die energie, emoties, gevoelens, verhalen van anderen. En dat lukt het best als ik een beetje aan kan rommelen. Even helemaal niets hoef. Ook een lange douche werkt goed. Een wandeling in de duinen. Tenslotte helpt een dagsluiting (meditatief moment voordat ik ga slapen), me om de gebeurtenissen van die dag nog even de revue te laten passeren en ze bij een uitademing ook echt los te laten.
Als ik goed ontlaad, heb ik het gevoel dat ik weer bij mezelf terugkom, in plaats van te blijven hangen bij eerdere gebeurtenissen of ontmoetingen. En dat blijven hangen, dat kost veel (onnodige) energie.

Opladen
Soms zegt men ook: ik heb veel van mezelf gegeven. En zo voelt dat inderdaad soms zo. En dat stukje moet ik dan wel weer opbouwen. Ik denk dat iedereen dat op een eigen manier doet.
Het lezen van een goed boek, kijken van een boeiende film, een warm bad, sauna. Ook lekker eten kan mij helemaal doen opladen. De term 'nutteloos genieten' vind ik eigenlijk prachtig, of eigenlijk ogenschijnlijk nutteloos genieten, want het nut is er weldegelijk. Maar in onze maatschappij en om het maar even bij mezelf te houden: Ik vind dit soms erg moeilijk om het bovenaan mijn prioriteitenlijst te plaatsen. Want er is nog een mailbox vol, huis op te ruimen, actielijstjes weg te werken, boodschappen te doen en ga zo maar door. En die lijken direct duidelijk resultaat te hebben en het genieten van een warm bad niet. Dat werkt subtieler. En die subtiliteit is wegbezuinigd in ons drukke, efficiënte bestaan.

En natuurlijk ga ik nu direct al weer de fout in door dit stukje te typen, terwijl ik ziek ben. Typisch toch? Ik 'weet' het allemaal zo goed en oeps...zo zie je maar...ik ga weer in bed liggen, uitzieken en slapen...

Werk jij vanuit je talent of je beschermingsmechanisme?

2011-08-29T00:48:00.000-07:00

Ik vind dit een interessante gedachte; de moeite waard om een moment bij stil te staan.

Talent
Als je er vanuit gaat dat ieder mens één bijzonder en uniek talent heeft. En talent kan je ook essentie, je ware zelf of ziel noemen. Dat ieder mens gewoon iets heel bijzonders kan. Iets dat er eigenlijk als is vanaf je geboorte en dus onafhankelijk van je afkomst, ervaringen of opleiding.

Beschermingsmechanisme
En als je er vanuit gaat dat je je als kind (gelukkig) kan beschermen tegen de kwetsuren van de buitenwereld, je dus beschermingspatronen hebt opgebouwd. En natuurlijk zijn dat ook kwaliteiten, zelfs vaak erg goede, hooggewaardeerd, zoals 'ervoor gaan', 'aanpassen', 'haantje de voorste zijn' en ga zo maar door.

Welke 'wint' dan bij je keuze voor welk werk je doet? Je talent of je patroon? Wie geef je de meeste 'voeding'? Welke kwaliteit mag het meest aan bod komen?

Zo ken ik iemand die in eerste instantie heel pittig overkomt. Vrij hard ook. Zij kan als geen ander onderhandelen en dat doet ze dus ook dagelijks in haar werk. Maar nu gaat ze twijfelen, omdat haar beschermingspatroon (het afbijten) niet meer zo goed past. Ze komt er steeds meer achter dat het niet meer nodig is in haar huidige omgeving. Ze verliest er zelfs mensen door en dàt was niet de bedoeling.
Daarnaast komt haar ware zelf steeds meer aan de oppervlakte en die is zachter, liever, die is er vóór de ander in plaats van tégen de ander.
Nu kan zij kiezen voor een andere baan, maar dat is nog niet eens noodzakelijk. Ze kan ook haar baan anders uitvoeren en het zal me niet eens verbazen als dat briljante uitkomsten heeft. Nu ze beide heeft (her)ontdekt, beide waardeert, kan zij zelf de teugels in handen houden...kiezen voor wanneer te werken vanuit haar talent en kiezen te werken vanuit haar patronen.

Mooi.

Crisis staat voor 'uitziften'

2011-08-15T05:27:00.000-07:00

Het afgelopen weekend heb ik een retraite mede mogen begeleiden op de Voorde. Het waren drie dagen 'vol van stilte'. En het mooie was dat we het ritme van de getijden volgden. 7 meditatie-momenten op verschillende tijden van de dag/nacht, die je ieder op haar geheel eigen wijze in de sfeer van dat moment van de dag begeleidden. Dit helpt toch echt om in het nu, en het 'zijn' te komen ipv enkel het 'doen'.
Voor wie meer wil weten over de getijden (de moeite waard!), de Benedictijner Monnik David Steindl-Rast heeft er een mooi boek over geschreven: De muziek van de stilte.

En daaruit een prachtig stukje over crisis. Ik vond dat wel passend in deze tijdsgeest:
Een crisis is in de juiste zin des woords altijd een zuivering. Het woord is ontleend aan een stam die 'uitziften' betekent.
Een crisis is een uitscheiding, een uitziften van datgene wat levensgevend is en kan blijven bestaan van datgene wat dood is en achtergelaten moet worden. Een (persoonlijke) crisis bevat altijd drie elementen. Eerst krijg je het gevoel dat je zo niet verder kunt, dat je voor een muur staat.
Dan krijg je het gevoel dat je iets van je af moet werpen om door te kunnen gaan. Het derde en belangrijkste element in dat proces is leiding. We hebben leiding nodig; anders weten we niet wat we moeten afwerpen en hoe we aan de andere kant van deze schijnbaar ondoordringbare muur moeten komen. Die leiding is wat ik eerder de levenskracht of de zegen heb genoemd. Als we voor een muur staan en ons openstellen voor de vraag: 'Waar kan ik nu leiding vinden? Ik sta machteloos maar ik vertrouw erop dat er ergens leiding is', zullen we altijd een antwoord krijgen.
Soms komt die leiding onverwacht naar ons toe: we lezen iets dat precies van toepassing lijkt op onze situatie, of we ontmoeten iemand die precies de juiste dingen zegt. Maar soms speelt de herordening zich helemaal van binnen af: in een droom, een overwacht inzicht, een openbarende gebeurtenis. En plotseling is daar de leiding die we nodig hebben. Een crisis moeten we met vertrouwen tegemoet treden.

Mooi hè?

Ik zie dat nu ook zo duidelijk in de wereldcrisis. Kom, laten we die met vertrouwen tegemoet treden!

Resultaat als resultante van jou zelf

2011-07-20T07:05:00.001-07:00

Als je werk ziet als resultante van jezelf, als hetgeen direct zichtbaar is van jou in de wereld, is dat best spannend. Dan zegt het resultaat van een project ineens ook iets over jou zelf. Dan moet je dus ook verantwoordelijkheid nemen voor randomstandigheden, die invloed hebben op dat resultaat.
Je talent heeft ertoe geleid dat het resultaat uniek is, zoals alleen jij dat kunt doen. Natuurlijk niet in elk project, maar ga maar eens na welke projecten of werkzaamheden zonder jou, ook echt anders van aard waren geweest.
Een beetje sterk gezegd: je project, dat ben jij. (en natuurlijk zijn er nuances gelukkig).

Het beeld dat anderen van je te zien krijgen
Ik ben er sinds dat hele online retraite verhaal zojuist weer mee geconfronteerd. Vanmiddag ben ik op BNR Radio een aantal minuten geinterviewd en een On Air retraite begeleid (klik hier voor het fragment). Als ik er nu op terugkijk is er natuurlijk maar een klein gedeelte van mij zichtbaar. Dat wat er binnenin allemaal nog meer aan inhoud broeit, kon ik niet kwijt in de uitzending. Dus het beeld wat de vele luisteraars in die minuten van mij te zien krijgen, is dat wat het is. Naast dat ik ook best trots ben, ook best nog pittig merk ik om daar dan volmondig verantwoordelijkheid voor te kunnen nemen.

Kunstenaarsziel
Toen ik Industrieel Ontwerpen studeerde zei de studentenbegeleider eens tegen mij dat onder deze creatieve beroepsgroep veel rsi/burnout-klachten voorkwamen. Omdat zij zich sneller vereenzelvigen met het eindproduct. Het resultaat dus als resultante van zichzelf zien. Als je een beetje perfectionistisch bent, moet dan dus ook echt helemaal goed. En helemaal zoals je het voor je ziet.
En een de beste managers die ik ooit heb gehad, zei eens: 'jij hebt een kunstenaarsziel' Dat betekent dat je iets voor je ziet, dat je als het ware alles in werking stelt om het resultaat daarnaartoe te brengen. De drijfveer om het mooier, beter kloppend te krijgen is dan heel groot, soms gaat dat ten koste van relaxedheid. Ik heb meer van deze zielen om me heen. Gelukkig maar?!
Vandaar misschien ook mijn behoefte aan rust, stilte en af en toe wel afstand nemen van mijn werk.

Je drijfveer wil niet slapen
Wat zou er gebeuren als je helemaal op afstand staat van je eigen werk? Dat je het dus niet ziet als uiting van je talent/zelf, of dat je je talent erniet in kunt uiten. Volgens mij heb ik dat ooit wel eens gehad en kon ik dat niet lang volhouden, want de drijfveer slaapt in en wil dat niet en gaat zich roeren, als in een nachtmerrie.

Practice what I preach

2011-07-07T07:01:00.000-07:00

In afwachting van een filmpje op nu.nl over de online retraite (jaja, daar is 'ie weer), overdenk ik wat ik nog meer, of beter, had willen zeggen tijdens het interview.
In de auto na de opname, overviel mij een 'oud gevoel'. Namelijk een gevoel dat ik had toen ik vroeger bij de rector werd geroepen en mijn verhaal mocht doen. En dat ik naderhand dacht: 'dat had ik ook nog willen zeggen...en dat, en dat!'
Waarom ben ik niet ietsje meer ad-rem?

Mental noise...dat is mijn belangrijkste antwoord op die vraag.
Ik laat me vooraf en tijdens een spannend gesprek afleiden door invloeden van buiten, wat anderen vinden en willen. Zo gaat dat dus, ook op je werk.
Die 'noise' maakt dat je afwijkt van je eigen koers. Dat is exact de reden waarom ik steeds terugkeer naar het tegendeel van de noise, het thema 'stilte en rust'.
Lucia de Rijker (wereldkampioen bokser) zei het eens mooi: Stilte leert me luisteren naar dingen die ik normaal niet toelaat. Wat leer je van stilte? Je wordt alerter. Wanneer je wel of niet moet reageren.

Voor het interview had ik tips gevraagd op twitter. Als ik die tips bekijk gaan ze allemaal over: blijf jezelf, volg zelf eerst je eigen online retraite. En verdomd...ik had het moeten doen. Mijn eigen 'boodschap' van de online retraite, was even niet in beeld. Ik heb geen kort moment genomen in afzondering om even stil te staan bij de wezenlijke vragen:
- Wat wil ik zelf over de buhne brengen?
- Wat is mijn belangrijkste boodschap?
- Van waaruit doe ik dit eigenlijk ook weer allemaal?
- Wat is mijn intentie?

Kortom, de les 'practice what I preach' is weer hard binnen gekomen. Losstaand van het feit of het nu een goed filmpje is geworden of niet, want ik heb het nog niet eens gezien.

En het lijkt allemaal zo logisch. Dus... ik heb in dat kader besloten om binnenkort zelf ook een driedaagse retraite te doen. Net zoals ik zelf mensen ontvang voor een prive-retraite in ons zomerhuis Rust aan Zee dompel ik mezelf ook onder in leegte, op adem komen, stilte, rust, natuur.

Zodat ik zelf ook mijn eigen fluisterstem (ziel) weer goed kan horen en volgen. Net zoals ik ieder ander toewens in zijn of haar fase van het leven, hektiek of periode van dilemma's.

Het volgen van 'de energie'...

2011-06-25T11:10:00.000-07:00

Energie...een vaag woord, vind je niet? Ik vind dat het te pas en te onpas gebruikt wordt ('daar krijg ik energie van', 'de energie van de groep' etc) en dan is voor mij soms de essentie van het woord ver te zoeken. Over wat mijn man, van origine natuurkundige, daar soms van vindt nog maar te zwijgen.
Maar goed...het is óók een mooi woord.

Energie...wat betekent het eigenlijk?Na even googlen kom ik op het volgende: Energie is etymologisch afkomstig van het Griekse woord ‘energia’ wat’ werkzaamheid’ betekent. Algemeen kunnen we energie omschrijven als de mogelijkheid om veranderingen teweeg te brengen.

Kijk, daar kan ik wat mee...

Energie volgen in plaats van een target?!
Het lijkt namelijk zo dat dat wanneer ik een project start vanuit een eigen idee, dat mij na aan het hart ligt, dat het dan vanzelf gaat. Tenminste...mits ik 'de energie' van het realisatie proces volg. En ik vind dat fascinerend.

Ik neem als voorbeeld weer de online retraite. Ik vond het hele proces al een cadeautje (zie vorige blog); alle energie werkte mee op een of andere manier. En kwam er als toetje nog een journalist op af van de Volkskrant, zie hier het digitale resultaat.
Je kunt dat natuurlijk niet afdwingen. Gelukkig niet eigenlijk. Het enige dat ik te doen heb, is mooie dingen realiseren als ik er zelf in geloof. De tijd bepalen waarbinnen ik het wil realiseren. En de energie binnen het proces van inspiratie naar realisatie blijven volgen.
De energie blijven volgen en dat is dus wat anders dan mijn bewijsdrang, milestones of een target van mijn baas. Je kunt het niet zien, het is niet concreet, niet rationeel en niet te meten. Maar ik weet inmiddels wel dat het 'er' is.

En ik heb nogal wat project-ideeen om dit principe te oefenen. Dus dat worden boeiende tijden ;-)

Van inspiratie naar realisatie

2011-05-28T10:42:00.001-07:00

Over leven en werken gesproken!
Afgelopen week heb ik met een team van Baak-collega's in 1 week een website gemaakt: www.onlineretraite.nl en het was een super week! We begonnen maandagochtend om 10 uur met idee-ontwikkeling (inspiratie) en vrijdagmiddag was de site online (realisatie).

Dit keer een langere blog over de vraag: Waarom is dit gelukt?

Tijd-ruimte container
De werking van de creatieve wil is gebonden aan tijd. Daarbinnen vond het proces plaats van inspiratie (maandagochtend) naar realisatie (vrijdagmidag).
Een vrije gedachte, een idee, wordt gedwongen om in te dalen en realiteit te worden. Daarom is het zo belangrijk dat je een einddatum en liefst eindtijd benoemt.
En hierbij regeert niet de logica, maar de intuitie.
Ik had een ingeving rondom een online retraite een aantal maanden geleden. Er kwamen een aantal sporen samen (veel gestresste trainingsdeelnemers, ontmoeting met Huub van Zwieten van het droombaanhotel en mijn vertrek bij Baak Open, waardoor de vrijheid om dit te doen ontstond).
Het heeft even geduurd voordat ik een passende einddatum in beeld kreeg. En dat kwam door mijn ervaring met projecten die (voor mij) ellenlang kunnen duren. Met geen duidelijke en passende eindtijd, loopt de kracht van het idee als een fietsband leeg. Daar had ik geen zin in. Het moest in 1 week. Toen ik dat idee had, ging de 'creatieve energie' stromen. En dit maakte de teamleden nieuwsgierig en betrokken.
Veel van deze zinnen uit deze blog zijn, net zoals ikzelf, geinspireerd door het boek van Jan de Dreu 'Leef', hetgeen een aanrader is!)

Teamleden
Iedereen had zijn of haar eigen inbreng. Dit klinkt 'standaard', maar de manier van werken, respect voor elkaar en vrijheid, als ook het platform waarop we werkten, waren zeer helpend. Ieder had een uniek talent, enerzijds qua inhoud, anderzijds qua 'vibes', die ze inbrengen tijdens het proces. En door de expertise en humor van de teamleden, werkten we ook zeer gedreven!

Het octaaf
Ook merk ik steeds meer dat zo'n proces de wet van het octaaf volgt. Het octaaf is verdeeld in fasen, zoals de energie in scheppings-processen verloopt (pulsarkennis). Het is bedoeld als een innerlijk aanvoelen van hoe de energie verloopt. Hieronder een korte schets:

Do (intentie verdiepen): Deze beginklank zet de hele melodie. Het verloop is gebonden aan de stemming van het begin. Tijdens de korte brainstorm aan het begin kon iedereen zijn inbreng bieden, zich verbinden aan het onderwerp. Er was ruimte voor allerlei soorten gedachten over hoe de online retraite eruit zou moeten zien. Dit is doorgezet tijdens de gehele week.

Re (volharding): Toen was de verrassing aan het begin voorbij. De tegenkracht kwam eraan. Lagere stemmen probeerden mij af te leiden. Dit is een soort testfase. Van het trotseren van tegenwind wordt het idee en de intentie nog sterker.
Toen we het enthousiast waren rondom het start-idee, dacht ik 's avonds weer: 'ja, maar, wat zouden de 'hard-core' retraite-gangers van ons idee vinden? Wat vind ik er zelf eigenlijk van, heeft het wel genoeg diepgang? Etc etc' Allemaal intern geprut.
Zo werd ook de powernap geintroduceerd. Dinsdag nog geen gegadigden...toch donderdag doorgezet. En tevens vroeg ons andere werk bij mij en de teamleden ook aandacht. Hadden we uberhaupt wel genoeg tijd hiervoor?

Mi (zelfbewustzijn): Willen we dit echt doorzetten? In deze fase realiseer je je dat je in het onbekende stapt. Ja, zo ook bij ons. Ik had het idee ooit gekregen, maar het echte realiseren en naar buiten brengen, dat is andere koek! Alsof je uit de kast komt.

Fa (binnenkomst van het nieuwe): De verandering wordt ingezet. Hier ontstaat weer het oude liedje of er wordt echt iets nieuws geintroduceerd.
Wij hadden op een gegeven moment moeite met het platform, waarin we de website maakten. Moesten we voor de 'oude manier' gaan, of konden we het met deze doen? Gelukkig (wat mij betreft) zijn we met deze doorgegaan. Het nieuwe hieraan was dat de vormgeving supermooi was en dat iedereen zijn/haar steentje kon bijdragen en niet alleen de webexpert (wat normaliter kan zorgen voor een te drukke agenda van de webexpert, een vermindering van verantwoordelijkheid vanuit de rest van het team). Het nieuwe, dat iedereen kon creeeren op de website, was exact wat iedereen zo'n verademing vond in de samenwerking. En de webexpert zelf heeft doorgezet volgens mij. Zij had op woensdag een nieuwe opzet gemaakt, waarop we allemaal echt beter dan die van 's ochtends konden werken.

SOL (verantwoordelijkheid): Dat wat nieuw is, wordt echt aangenomen. Donderdag hebben we als 'gekken' gewerkt. Tegenslagen, zoals dubbel en verkeerd opslaan, opname-apparatuur vergeten, waren troef, maar luchtigheid en humor hielpen om door te zetten en als het ware onze verantwoordelijkheid te nemen.
En weer de powernap...nu enthousiastelingen!
Een poster met de titel: Ja maar, wat als alles lukt? werd onze slagzin. Ook typisch.

La (relateren): Met het nieuwe, wordt naar buiten getreden. Een mail de organisatie in ter vooraankondiging, nu konden we echt niet meer terug. Onze eer te na natuurlijk, als het niet zou lukken.

Si (completion): Alle puntjes op de i zetten. En oh...wat was dit nog een kritieke fase! Om 13.00 uur zouden we testen om om 14.00 uur live te gaan. Om 13.00 uur was er nog geen sprake van...;-( En toch konden we om 14.00 de website live zetten, daarna nog een aantal puntjes op de i, een heerlijke feestelijke pro-secco en om kwart voor 3 stond ik op het schoolplein voor mijn zoon...oef, net op tijd.

Ik geloof er heilig in, dat als we de tijd niet zo strak hadden gezet, we ander werk voor hadden laten gaan als het moeilijk werd. Dat we niet zo dedicated waren geweest met zijn allen. En dat voelt zo goed als dat zo is!

En over die puntjes op de i...ik zeg eerlijk dat er nog best wat puntjes op de i zijn te zetten op de website zelf. Maar net als in ons eigen proces, staan we open voor de inbreng van eenieder die de website bezoekt. Help jij ons? www.onlineretraite.nl

Waarom zou je je eigenlijk kwetsbaar opstellen?

2011-05-19T01:40:00.001-07:00

Dat is een vraag die vaak wordt gesteld of gedacht in (Baak-)trainingen, waar dat vaak als mogelijke richting wordt aangegeven. Ook in coachings-gesprekken is het een geliefd onderwerp.

Ja, waarom eigenlijk?

Gisterenmiddag (na de 1e module van de Informele Leider www.debaak.nl/dil) zat ik daar weer over te mijmeren. Ik geloof er echt in, want ik merk het als ik anderen kwetsbaar zie, dan luister ik echt beter. Dan ga ik ook opener het gesprek in.
En ik merk het als ik mezelf kwetsbaarder opstel, dan voel ik mezelf vrijer dan eerder.
Maar ik kan zelf soms moeilijk de juiste antwoorden vinden op bovenstaande vraag.

Daarom heb ik besloten maar eens een 3 google-hits te volgen. Wat zeggen willekeurige anderen daarover?

http://alturl.com/m9zdt '...........Geen mijdend leiderschap, maar leiders die er zelf écht in geloven. Die stevig zijn ‘volhouden & vasthouden’, ‘het karwei ook écht afmaken’), die authentiek zijn (‘er zelf in geloven’, ‘zich kwetsbaar durven opstellen’) en die zichzelf ook ter discussie durven stellen (‘dit was niet handig’, ‘hier worstel ik mee’). En pas als je dat (blijvend) laat zien, als je er zo in zit, dan pas kun je van anderen verwachten dat ze je gaan volgen. Dat ze ook hun eigen verantwoordelijkheid gaan nemen. Pas dan wakker je het vuur in je collega’s écht aan. En zo ontstaat een beweging waar mensen met plezier aan mee werken. Iedere dag weer opnieuw!.......'

http://alturl.com/f493a"' .....Vraag jezelf eens af: wat probeer ik nu tot elke prijs te vermijden? Dat ik feilbaar ben? Dat ik andere mensen nodig heb? Dat ik kwetsbaar ben? In zo'n onbewust vermijdingsdoel gaat zoveel energie zitten dat je daar uiteindelijk burn-out van kunt raken. De batterij is dan leeg. Pas als je ook je eigen schaduwzijde accepteert en dus een reëel zelfbeeld hebt, kun je je energie weer aan andere zaken besteden....'

http://alturl.com/twhh9Dit is een TED-filmpje, waar een wetenschapper een mooie inkijk geeft in kwetsbaarheid. Het is ook nog eens erg vermakelijk gebracht. "....What made them vulnerable, made them beautiful. ....It is the birthplace of love and creativity...
En dan het belangrijkste: Wanneer we onze kwetsbaarheid negeren, negeren we ook de positieve kanten, blijheid, geluk en liefde.

Dit thema is interessant, omdat het zo tegen onze natuur ingaat. We laten ons coachen of gaan naar een training om sterker te worden. En dan worden we gestimuleerd om je zwaktes te zien, en zelfs soms te laten zien.
Maar we worden completer, we zijn er dan helemaal en niet half. Dan zijn we weer meer mens. Als je jezelf kwetsbaar opstelt, is het een uitnodiging aan anderen, als van 'kom ook maar helemaal, dan heb ik meer aan je'.

Nou...mijn 'onderzoek' is nog niet afgerond. Ik blijf dit een boeiend 'studie-onderwerp' vinden. Tips zijn zeer welkom!

Je eigen stem spreekt als er rust en stilte is

2011-05-11T07:53:00.000-07:00

Mijn project voor dit jaar is vanochtend gestart. Een 'moedig' iemand is in ons huisje achter ons huis om de komende drie dagen rust te nemen en zo erachter te komen wat ze in haar werk wil.

Toen ik over dit project vertelde aan mijn zoon van 4 jaar, zei hij: 'oh ja...dan is het een rust-huisje en een word-huisje'. En dat is scherp van hem gezien, want dat is het precies.
Er is eerst rust nodig als je echt van binnen wilt luisteren naar je zelf, naar je eigen stem die je als het ware vertelt wat je te doen staat, bijv over je werk.

Maar die stem van binnen die spreekt zacht en hoor je niet of nauwelijks als de hele wereld om je heen andere dingen van je verlangt. Wil je het dan zelf nog? En als je dan zo lang naar anderen luistert, hoe weet je dan nog wat jij zelf zegt? En alle social media die continu informatie aan je geven, continu van buiten jezelf naar binnen. Connected met iedereen, maar krijgt die stem van binnen nog genoeg ruimte?

Die stem die komt tevoorschijn wanneer het veilig genoeg is. Wanneer er niemand in de buurt is, of wanneer je niets of niemand in de buurt laat komen, die het tegendeel beweert of afleidt. Kinderen die zijn er nog erg goed in, precies aangeven wat zij zelf willen, en ik zie het onder mijn eigen handen gebeuren dat ik daar als moeder soms tegenin ga. Omdat ik het beter zou weten en soms ook weet. Ik en andere ouders doen dat meestal overigens niet uit kwade wil. That's part of life. En het is ook 'life' om daar dan in de loop van je leven achter te komen dat je je eigen stem weer meer wilt laten horen.

Dus nodig je zelf uit om een wandeling in je eentje te doen in het bos of in de duinen. Op een gegeven moment vertelt je eigen stem je wel weer iets.

P.S. Oh ja...niet TE hard je best doen. Die 'stem' is gebaat bij relaxed-heid en mildheid. Lukt het niet, dan lukt het niet. Volgende keer beter.

En jaaa...het is zo ver!

2011-05-03T22:04:00.000-07:00

2 jaar geleden begon ik dit blog omdat ik gedachten, gedichten en quotes kon verzamelen over alles wat met werk en leven te maken had. Omdat ik de heimelijke wens had ooit loopbaancoach te 'worden'. Nu is het zover. Een gecombineerde baan; een gedeelte Baak-baan blijft en ikzelf als loopbaancoach kom erbij.

Net als ik de loopbaanswitches van anderen fascinerend vind, vind ik die van mezelf ook boeiend. Ik verzamel op die manier kennis over dit proces en het levert me op dat ik op dat moment doe wat ik voor me zie. Van 'iets met mensen' doen, naar exacte vakken en de TU Delft, van innovatiemanager naar trainer, van trainer/coach persoonlijke ontwikkeling nu ook loopbaancoach. Het kan dus.

En nu sta ik op het punt een bord in onze tuin te zetten: Levenswerk - loopbaancoaching.

En er gaat meteen een stemmetje zeggen: 'wat een grap!'

Zo werkt het dus. Voor mij.

Wees een schepsel, word een schepper

2011-03-31T11:29:00.000-07:00

Misschien vind je dit een vage titel...ik had ook niet direct door waar het over ging. Als je er niet echt in verdiept, blijven de woorden ook best ver van je af staan. Maar ik ga het steeds meer begrijpen, omdat ik het steeds meer doe.

Voordat je dingen kunt bedenken, maken en neerzetten (het scheppen), zijn momenten van innerlijke rust nodig. Zodat je tot jezelf komt, bij je (echte) zelf te rade kunt gaan, waarover het echt moet gaan. Ook goed in je vel zitten, jezelf fit voelen. De tijd dat je jezelf echt een schepsel voelt. En dan komt de energie en motivatie er automatisch later bij.
En het voelt paradoxaal...als je het druk hebt, of iets spannend vind niet direct in de actie te schieten.

In het kader van mijn opleiding ben ik met een project bezig en daarbij volg ik 'het octaaf'. Het voert te ver om het in detail uit te leggen, maar hierbij een link naar voor wie meer wil weten: http://www.bartvandermeij.nl/blog/de-wet-van-het-octaaf/
Het komt erop neer dat je de eerste helft nog niets doet. Bezint voor gij begint dus eigenlijk.
Daarnaast voel ik de behoefte steeds meer om mezelf af te sluiten van de snelle wereld van Blackberry's, collega's, afspraken en ga zo maar door. Zodat ik vanuit 'mijn eigen midden', vanuit alle rust, ideeen krijg en besluiten neem. En deze besluiten passen beter dan besluiten die ik neem, omdat de waan van de dag het overneemt, of omdat ik me onterecht aanpas aan anderen.

Die twee ingredienten samen, leiden ertoe dat ik in deze 'doe' fase hele goede ideeen heb, die me tijd besparen, die effect èn impact hebben. Het is moeilijker en ook verbluffender dan ik dacht!

En dan deze passende quote:
Het werkelijke doen,
komt uit het niet-doen voort.
- Marcel Derkse - Uit: Zo vrij als een vlinder

Je eigen impact niet durven zien

2011-03-15T12:16:00.000-07:00

Onze diepste angst is niet dat we ontoereikend zouden zijn.
Onze diepste angst is dat we mateloos krachtig zijn.
Niet de duisternis, maar het licht in ons is wat we het meeste vrezen.
We vragen onszelf af "wie ben ik wel dat ik briljant,
schitterend, begaafd of geweldig zou zijn?"
(Fragment uit een gedicht uit ‘A Return to Love’ van Marianne Williamson)

Dit Pulsar-Academie weekend heb ik de waarheid uit dit gedicht weer recht in mijn gezicht gekregen. Waarom vindt een mens het zo moeilijk om zijn eigen impact te zien en er in te geloven? Waarom vind ik het zo moeilijk en maak ik mezelf makkelijker kleiner?

Ik mocht zaterdag een programma geven aan mijn collega-studenten. En oh...wat vond ik het bijzonder. Heerlijk om te doen! Mijn intentie werkelijkheid zien worden. Echt eigenaar zijn en dus verantwoordelijkheid nemen en dragen. Een geinspireerd team inspireren. Energie zien en opbouwen. Vanuit stilte ontstonden er waarlijke originele ingevingen. En van daaruit ingevingen hoe een avond voor Pulsar I studenten te organiseren. En een 'Feest der Geneugten' in 2,5 uur in elkaar draaien. Voor de buitenstaander termen die misschien niet te vatten zijn, maar er was enorm veel energie opgebouwd in ieder geval. Veel inzichten.

Alleen...ik heb de impact ervan niet goed ingeschat. Ik had hem in ieder geval kleiner gemaakt dan hij was. Ik heb daarom de energie niet goed afgebouwd. Mede omdat ik niet had durven dromen dat er zoveel energie was opgebouwd door mijn medestudenten in de avond. Iedereen zinderde nog na en het was zoveel mooier geweest om deze te vangen in een inzicht en hierover bewustzijn te creeren. Het oogsten...
En laat dit direct over mijn eigen leervraag van dit jaar gaan. Dit is niet zomaar leren uit een boekje, maar leren door te ervaren, dat is goud waard.

En dan nog een paar mooie zinnen uit het gedicht:

En als wij ons licht laten schijnen,
schept dat voor de ander de mogelijkheid hetzelfde te doen.
Als wij van onze angst bevrijd zijn,
zal alleen al onze nabijheid anderen bevrijden.

Dat belooft wat ;-)

Werken, leven EN leren

2011-02-19T03:06:00.000-08:00

Vind je het interessant om meer te leren over leren? Waar het leren in de toekomst naar toe gaat? Hoe de nieuwe generatie wil leven, werken en leren?
Geloof je het niet als een groep studenten zelf gaat regelen dat het vak langer mag duren?

Bekijk dan:
The learning Lab, the movie
http://www.thieubesselink.com (het kleine filmpje links op de website)

Ik put er moed uit. Ik word er blij van. Ik sta te trappelen om trainingen/leerprocessen op deze manier vorm te geven.

Waar is het nu tijd voor?

2011-01-31T02:30:00.000-08:00

Ik keek net op mijn blackberry naar de datum: 31 januari. Alweer een hele maand voorbij van het 'nieuwe' jaar 2011. Oeps, had ik goede voornemens? Nog maar 11/12e van het jaar te gaan. Voor je het weet is het al weer zomervakantie.

Of leef ik dan teveel volgens de tijd die de klok en de kalender aangeeft?

Ik ben 'Stil de tijd' van Joke Hermsen aan het lezen. Zij (en met haar vele andere filosofen) maakt onderscheid tussen de kloktijd en de innerlijke tijd. Ik ken het ook...een leven naar de klok, zeker in een leven met 2 kleine kinderen en werk. Je rent van de ene activiteit in de andere. En het verlangen om meer naar mijn innerlijke klok te luisteren ken ik ook. Waar is het nu tijd voor? Even niets?
Dat kan bijna niet meer. Onze economische drive jaagt ons op. Terwijl creativiteit en ondernemerschap juist gediend zijn bij goed aanvoelen waar het tijd voor is. Hersenen moeten eerst ont-focussen om creatief te zijn, blijkt uit onderzoek. En door multitasken (blackberry, boodschappen, voorbereiden voor de dag voor morgen etc) gaat je IQ 10 punten omlaag. Ook dat nog.

Even niets doen dus. En je merkt direct dat we dat bijna niet meer kunnen. Vervelen is nu voor loosers, terwijl het vroeger juist erg chique was. School stamt af van het woord 'scholè' en dat betekent rust en vrije tijd. Rust en nietsdoen betekenden in de klassieke en filosofische gedachte de grondslagen van een beschaving. De tiran die zijn macht wilde vergroten, hield het volk continu bezig, om het rusteloos en onnadenkend te houden. In de huidige westerse beschaving is hard werken zaligmakend en is synoniem aan een succesvol bestaan. Aan welke tiran zijn wij nu onderhevig?
Quote uit het boek van Hermsen: 'pas als we niets doen, opent zich de ruimte van het denken en van de creativiteit, verschijnselen die zich door geen vooropgesteld doel of economisch nut laten sturen of opjagen'.

Mijn ego-stuk wil het druk hebben, sociaal geaccepteerde successen behalen, gezien worden. Mijn ego kan goed klok kijken.
Mijn andere deel (je zou kunnen zeggen, mijn ziel, essentie of whatever) kent de innerlijke tijd. Is gebaat bij rust, stilte en reflectie.
Mooie combi, al mag de balans dit jaar wel iets meer naar de innerlijke tijd. Nog 11 maanden te gaan. Daar gaan we weer ;-)!

Waarom toon jij je kwetsbaarheid?

2011-01-24T01:17:00.000-08:00

Ik krijg veel vragen van trainingsdeelnemers, als: 'Waarom zou je je kwetsbaarheid tonen?' Ja, waarom eigenlijk?

Als je alleen al naar het woord kijkt, dan wil je ervan af: 'Je kwetsuren baren'.
Baren, dat doet pijn.

En baren levert ook iets heel moois op:
Tijdens een training is het vaak wel eenvoudig te laten zien. Er is altijd wel een deelnemer (vaak een vrouw), die 'zich kwetsbaar opstelt', en ongelofelijk veel indruk maakt. Je luistert als vanzelf naar zo iemand.
Je zou kunnen zeggen dat er de echte kwetsbaarheid is en de emotie, die er soms uit ziet als kwetsbaarheid. In de 'nep'kwetsbaarheid schuilt nog schuld naar iemand anders, of boosheid op iemand anders. Je geeft de ander de schuld van de pijn.
Echt kwetsbaarheid is niet schuldgevend, dat is met open armen 'je zelf kwetsbaar opstellen'. Heel open, uitnodigend, moedig, want er is weldegelijk (kans op) pijn. Uit echte kwetsbaarheid, straalt kracht. Zo iemand durft zichzelf te laten zien. Opent daarmee zichzelf en daarmee vaak ook iets in de ander.
Kwetsbaarheid levert soms tranen. En tranen zijn toch niet leuk? Tenminste dat leren we al vanaf jongs af aan. Als het echte kwetsbaarheid is, vind ik tranen altijd mooi.
Het is alsof de ziel dan spreekt: 'Ik wil er uit, ik wil er zijn'.

Als je echt contact wilt maken met de ander, is het prettig als er kwetsbaarheid mag zijn. Alsof je elkaars ziel uitnodigt er te mogen zijn.

Prikken met open hart

2011-01-13T11:20:00.000-08:00

Ik heb het even overal mee gehad. Ik erger me aan reclames, niet-nadenkende mensen op straat, TV, sommige werk-issues. Bijna alsof ik zin heb om overal tegenaan te schoppen. Even niet meer 'comme il faut' te zijn, iets dat ik normaliter toch wel geneigd ben te zijn.

Ik heb dit heel af en toe en meestal heb ik dan de neiging om me aan mijn eigen houding te ergeren. Om het zo snel mogelijk weg te stoppen en weer 'vrolijk' door te gaan. Maar ik heb nu ook het idee dat het nog wel even mag blijven. Er mezelf helemaal in te wentelen.

Mag dat? Wat heb ik er aan? Moet ik er uberhaupt iets aan hebben? Is het wel professioneel? Is het eigenlijk wel interessant voor een blog? (komt direct een stemmetje in mijn hoofd: 'lekker boeien of het interessant is voor anderen'...dat is dus precies wat ik bedoel).

Ik heb er wel iets aan.
Het maakt dat ik reserves verlies, gewoon sneller zeg wat ik bedoel. Vandaag merkte ik het in een tweetal coachingsgesprekken. Ik ergerde me aan de afweer van beide personen... en maar rondjes draaien. Ik bracht het sneller dan normaal ter sprake, dat ik boosheid voelde. Niet leuk voor de ander. Wel effectief.

Wat er op dit moment gebeurt is echt grappig, want nu ik dit schrijf, vraagt mijn man een aantal dingen over de voorbereiding van een spannend gesprek morgen. Een live moment dus: mijn irritatie wordt direct ingezet, haha. Ik erger me eraan dat hij aan zichzelf twijfelt en dat geef ik direct terug met stevige woorden. Hij is een tijdje stil. Ik ben benieuwd wat hij nu denkt, maar zeg niets. Hij zegt nu: 'Maar praat even door met mij...' Zijn interesse is gewekt! Na het gesprek verder te vervolgen zeg ik: misschien heb je nu niets aan mij, want ik ben toch op de irritatie-tour. En dat wijst hij zelfs niet af.
.....(nu ben ik heftig in gesprek)..... en dan zijn we klaar en verder.

Het is prikken met open hart wat ik doe!

Het is prikken vanuit een oprechte emotie bij mezelf. Maar ik vind het prettig om te merken dat mijn hart open daarbij 'open' blijft.

Conclusie: Voordat er iets verandert, moet je boosheid voelen. Irritatie. Dan is er pas urgentie om iets te veranderen. Ontstaat er energie om een keuze te maken. Natuurlijk moet de persoon dat eerst zelf inzien, maar goed...nu was ik vandaag de trigger misschien. Met open hart. Dat is wel belangrijk.

Bedankt 'mijn bui'
Bedankt 'mijn man'!

In de ochtend...

2011-01-12T01:34:00.000-08:00

The Best Part of the Day by David White

I don't think some realize
Of what they're missing out,
What us, early-morn risers
Know without a doubt.

By sleeping in 'til noon time
"We've got it made," some say,
But don't know they're robbing themselves
Of the Best part of the Day!

In the early morning hours
Everything is so fresh and new,
There is a Blessed Quietness--
A time to focus and renew.

This day 'fore the world gets crazy
And the pressures build up by the hour,
There's no better time to study the Word--
And ascend to prayer's precious tower.

For guidance and strength that is needed
For the perilous Journey ahead,
How much better to arm ourselves
And from the day's start, to be led.

I'm glad I've discovered this Blessing
'Tis the best part--what can I say?
In quiet serene--You speak to me
And Inspired, We start off my day!

God Bless Early Morning Risers
Who arise, time to spend with You,
May the Sense of thine Abiding Presence
Guide and Bless us the whole day through.

--------------
Mooi...Alles nog leeg, een hele nieuwe dag voor je, waarin de mogelijkheid bestaat lles op nieuw te starten.

Stilte

2011-01-06T11:06:00.000-08:00

Hoe vaak ben jij bewust van jezelf op een dag? Echt bewust?
Dat je uit de hektiek stapt en helemaal weer in jezelf kruipt? Alsof je je eigen 'midden' weer opzoekt? Zodat je weer vanuit je zelf kunt reageren, denken en doen?

De afgelopen dagen heb ik het geluk gehad dat ik dat vaak heb gedaan. Het lijkt op niets 'doen' en stil staan. Maar wat een ideeen krijg ik, die ik direct ten uitvoer breng en wat lijkt het dan allemaal te kloppen. De werking daarvan vind ik eigenlijk erg bizar, klinkt in eerste instantie raar. Want we zijn niet opgegroeid met het idee dat je door 'niets doen' veel bereikt. Nee...we moeten vooral veel doen, lang doorgaan en snel iets bereiken. Dat staat allemaal in de weg, tenminste bij mij vaak wel. Ook raar eigenlijk dat onze samenleving dit niet als vanzelf incorporeert. De natuur doet het wel namelijk. De seizoenen doen gelukkig nog steeds haar werk (al is dat in de kassen ook weer niet zo). En wist je dat in de winter, waarin het ogenschijnlijk stil is en alles 'dood' is, onder de grond krioelt van ontkiemend leven? Dat is wat er bij een mens ook gebeurt. Als je je momenten kiest van stilte, niets doen, ontkiemt er op den duur als vanzelf iets dat echt klopt. Ideeen die werken, initiatieven die hout snijden, noem maar op.

Dus doe je vandaag of morgen om 12.00 uur mee?
Doe je ogen dicht (desnoods op de toilet), wandel een stukje buiten of kijk uit het raam
Kruip voor een moment in jezelf
Adem rustig door
Zoek het stilste plekje op in je lichaam
Ben daar gewoon even en doe helemaal niets
Onderdruk maar even de neigingen van je denken, die je willen verleiden het doen vooral weer te gaan doen
Even niets....
Heb je het gevoel dat je echt 'in' het stilste plekje bent voor een tijdje, herinner dan je voornaam.

Wedden dat je anders uit je ogen kijkt? Dat je je collega's anders benadert? Dat je de plannen sneller of beter doorwerkt?

De weg ligt onder je voeten

2011-01-04T04:17:00.000-08:00

De weg ligt onder je voeten. Hij ligt er al, je hoeft alleen zelf de stap te zetten.

Dat is een fijn idee, niet?
En ik vind het ook telkens weer moeilijk.

Een bijzonder interessant boek van Marcel Derkse, dat me telkens weer mateloos inspireert. En helpt bij het zetten van stappen, op die mooie weg.

Hij refereert ook aan het nummer van Acda en de Munnik: vandaag ben ik gaan lopen. Kippevel!

Veel plezier:

ontvankelijk zijn

2010-12-31T22:26:00.000-08:00

's Ochtends vroeg op nieuwjaarsdag, het is nog heel vroeg. Het is nog donker zelfs. Mijn kinderen houden niet van uitslapen.

Ik wilde graag iets schrijven, maar wist niet wat. Alles lijkt nog leeg.
En dat is precies waar dit moment, bedenk ik me nu, over gaat. Leegte om te ontvangen wat er komt.

En dit komt er...

Deze gedachte vind ik mooi om mijzelf 's ochtends vroeg voor te stellen:
"Deze dag is nieuw, komt nooit meer terug. Alles wat er gebeurt, ontstaat voor het eerst, is uniek".

Deze gedachte stelt mij in staat om goed de dag te starten. Ik ga dan beter kijken en ervaren. Alles zo goed mogelijk ontvangen, in plaats van eroverheen te leven alsof alles 'gewoon' is. Echt te genieten van de uniekheid van de gebeurtenissen.

Deze gedachte komt nu ook in me op zo aan het begin van dit jaar. Alles ligt voor me. Dit jaar is uniek, gaat nooit meer terugkomen. Is nu vrijwel nog leeg, klaar om te ontvangen. Dit wekt nieuwsgierigheid op, verlangens.
Dat is eigenlijk ook de essentie van hoop. Leegte, klaar om te ontvangen vanuit je verlangen. Met open handen, want op een gegeven moment is het niet meer aan mijzelf, maar aan anderen of andere dingen. Ontvankelijk zijn dus.

Het voelt spannend. En positief. Op naar een 'nieuw' jaar!

Droombaan?!

2010-12-04T10:57:00.001-08:00

Vrijdagochtend heb ik Huub van Zwieten ontmoet. Ondernemer en auteur van 'Marijn is klaar met werken', een inspiratieroman over een 10-daagse ontdekkingstocht, waarin mooie ervaringen leiden naar de vondst van een droombaan. Vol met spontane ontmoetingen die allen niet voor niets blijken te zijn. Wat vind ik dat mooi!

Een aantal quotes uit dit bijzondere boek:

- ...Diegene die tegen je zegt dat je realistisch moet blijven, heeft meestal angst om zelf eens iets moois neer te zetten. Het is allemaal onzekerheid. En van daaruit proberen we elkaar klein te houden. ...Steek vooral je nek niet uit, want da's zo bedreigend voor anderen. Maar geloof me, er is niets verhevens aan om jezelf klein te houden. In je dromen en je wensen zit juist datgene verborgen wat jij kunt neerzetten. Dat is wat jij te bieden hebt aan anderen. Je dromen najagen is daarom het meest onbaatzuchtige wat je kunt doen, want daarin zit het kadootje van jou aan de wereld verborgen...

- De nieuwe professional wil IQ, EQ en SQ verbinden; hoofd, hart en ziel kwijt kunnen in zijn werk...dan kunnen er mooiere dingen tot stand komen dan op basis van macht, hierarchie en controle...Nederland kan gidsland worden.

- Ik geloof erin, zegt Salem, dat je mensen hun eigen grootsheid moet laten ontdekken. Want alleen als je verbinding hebt met jezelf, kun je je verbinden met mensen om je heen. Vanuit eigen kracht en ontwikkeling heb je anderen het meeste te bieden.

- Through work I embrace life

Ik heb dit boek in anderhalve dag uitgelezen. De hoofdpersoon heeft spontane ervaringen, die niet toevallig lijken. Ik ontmoette Huub en las zijn boek volgens mij ook niet toevallig. Naast dat het voor de Baak interessant is om te linken, heb ik er ook een mooi idee voor mijn eigen loopbaan aan ontleend.
Benieuwd of het gaat lukken ;-)

En ben jij geinteresseerd? Google eens op droombaanhotel.

Maak jij een keuze uit dwang of uit drang?

2010-10-18T10:43:00.000-07:00

Ik kom de laatste tijd veel mensen tegen die moeite hebben met kiezen. Een vriend maalt zo veel dat de keuze enorm lang duurt. Een vriendin is bang om te kiezen uit angst voor (weer) een verkeerde keuze. Een coachee vindt het moeilijk om te kiezen, omdat ze bang is dat ze het niet afmaakt.

Ik heb een tip.

Kiezen vanuit dwang
Onderzoek of je een keuze maakt vanuit een innerlijke dwang of een innerlijke drang. Uit dwang zou zoiets kunnen zijn: ‘als ik dat kies, dan word ik wel voor vol aangezien’. Dit is redeneren vanuit een tekort. Dat is zonde, want de meeste mensen komen daar op terug, of moeten heel hard werken/overleven om de keuze waar te maken. Het kost zoveel energie.

Kiezen vanuit drang
Drang voelt anders; je ‘weet’ gewoon diep van binnen dat dit goed is voor je. Het is redeneren vanuit een verlangen. Het is dan een voorwaarde om goed je verlangens te leren kennen. Want soms zijn we zo aan het overleven dat er een dekseltje op ons verlangen zit. Het uitvoeren van ons verlangen geeft energie; we laden op!

Ogen dicht

2010-09-21T02:34:00.000-07:00

Vaak wordt er tegen mij gezegd: 'volgens mij zie jij veel'. En dat klopt. Ik zie veel. Maar...niet altijd is dat prettig. Dat heb ik afgelopen weekend tijdens het eerste weekend van mijn opleiding (Pulsar Academie, de Voorde) ontdekt.

Ik kreeg een ontsteking naast mijn oog. Geen pijn, ik werd alleen geforceerd om mijn rechteroog dicht te houden. En ik vond het een geschenk. Even in mezelf en voelen. Niet afgeleid worden door anderen, wat anderen doen, hoe ik dat interpreteer.

Uiteindelijk bleek dat de ontsteking op medisch vlak wel serieus te nemen viel. Maar ik ben blij dat ik deze les op spiritueel(?) vlak ook serieus heb genomen.

Ik ga vaker mijn ogen dicht doen. Ook op plekken, waar dat niet direct als normaal beschouwd wordt.

Niet weten

2010-07-06T12:21:00.000-07:00

Het is nu rust in de halve finale WK Nederland tegen Urugay. Toen ik de afwasmachine inruimde, zeilde er ineens een gedachte binnen: Ik houd van het moment waarop je het nog niet weet.

Niemand weet op dit moment of Nederland gaat winnen. Het staat 1-1. Op TV zijn ze aan het analyseren, net of dat je meer in de richting zou brengen.
Echt niemand weet het. En dat vind ik boeiend. Dat maakt ons nieuwsgierig.

Wanneer je nadenkt over wat je wilt in dit leven, weet je het ook niet. Niemand kan het je vertellen. Vandaag tijdens het begeleiden van intervisie, bleek ook weer dat 4 van de 5 een loopbaan-vraag hadden. Je kunt dan de boel gaan analyseren, zoals we natuurlijk ook hebben gedaan. Maar eigenlijk is het veel boeiender om je helemaal over te geven aan het 'niet-weten'. Om de kramp van het wel willen weten los te laten. En alleen maar nieuwsgierig zijn naar wat er zich aandient. Geduldig geboeid blijven kijken, zonder je dood te staren.

Voor mezelf geldt ook dat loslaten van controle van de situatie momenteel een item is. Ik raak te vaak mezelf kwijt in 'het doen'. Net of het 'doen' zorgt voor zekerheid in de toekomst. Voor mij geldt nu ook...overgave aan wat er zich aandient. Niet stilzitten, maar me niet kwijtraken in de drukte en het doen. Vertrouwen op wat het leven voor spel speelt.

Het is nu 1-1...ze gaan weer beginnen. Spannend!

Druk

2010-04-16T01:51:00.000-07:00

Ik heb het druk. En ik vind het erg leuk wat ik allemaal doe. Ik vind het boeiend om te bedenken wat het motortje is dat mij laat rijden. Ik voel een soort cadans.

Motortje
Het motortje dat mij iedere ochtend weer laat opstaan en de drive geeft om met enthousiasme en creativiteit aan mijn initiatieven te werken. Het heeft te maken dat ik meer vertrouw op mijn talent. Ik ben duidelijker in wat ik doe en niet doe. Daardoor heb ik een 'uitgifte-luik' voor wat ik de wereld te geven heb. En mijn binnenste vindt dat fijn. Eindelijk wordt er beter geluisterd!
Wat is jouw motortje?

'Voeding'
Ook voel ik dat ik af en toe wel de vertraging nodig heb, anders draai ik door. Weet je wat mij helpt?
Met mijn voeten in het zand, hier op het strand. Grappig, als ik er nu zo over nadenk, is dat heel wezenlijk. Mijn voeten op de grond, anders heb ik het gevoel dat ik zo de lucht in vlieg door de cadans. Zo, weer een inzicht, terwijl ik dit schrijf. Dankjewel.
Wat is jouw voeding?

Kleur bekennen part-two ?!

2010-04-04T12:33:00.000-07:00

Het blijft over hetzelfde gaan! Vorige week heb ik een workshop gevolgd bij de Baak van Sabine Rijssenbeek met Auro-Soma kleurenflessen.

Het was spannend. Iedereen van ons moest 2 flessen kiezen. De eerste die je kiest , is je 'zielefles', de tweede fles, je uitdaging daarin. En...ik koos op de een of andere manier als tweede het flesje zonder kleur, transparant, of eigenlijk met alle kleuren van de regenboog. Sabine gaf een klinkklare uitleg...Ik ben zelf helder, ik heb veel talenten (alle kleuren vermengd), alleen, om die talenten ten volle te kunnen benutten, moet ik... kleur bekennen! Alleen als ik mezelf helemaal uit, geen reserves meer, als ik me een weg bevecht door 'de tranen' (het heldere 'water') heen, kan ik mijn ware talent leven.

Jezus. Weer wordt het mij helder gemaakt, dat ik uit de kast moet komen. Maar ja, hoe doe je dat?
Ik vind dat ik al best goed bezig ben. Met dit blog, mijn opleiding, tijdens mijn werk maak ik keuzes en neem ik risico. Volgens de Aura-Soma leer, en mijn gekozen flesjes, moet ik dus eerst nog (meer) verdriet 'doorleven'.

Goed...laat maar komen. Mijn wil is sterker dan mijn angst.

Kwetsbaarheid

2010-03-13T22:55:00.000-08:00

Kwetsbaarheid die je binnen houdt, maakt zwak.
Kwetsbaarheid die je toont, maakt sterk.

Dit inzicht vind ik zeer waar. Ik merk dat ik de laatste tijd vaak schrijf over het 'uiten' van jezelf als krachtbron. Kennelijk mijn thema van deze tijd.

Wat is jouw thema nu?

Kleur bekennen

2010-03-13T22:36:00.000-08:00

Doe jij iets wat je eigenlijk niet wilt qua werk? En snap je niet waarom het je niet lukt om dat te doen wat je het liefste wilt?

Ik had dat een tijdje geleden ook. En weet je wat hielp?

Kleur bekennen. Uit de kast komen.

Erachter komen wat je wilt is 1. Maar zeggen dat je dat wilt aan de buitenwereld is 2. Want die zou wel eens kunnen zeggen: 'Jij?'
In mijn geval ging ik ervan uit dat iedereen om mij heen wel wist wat ik precies wilde. Maar tijdens een intervisie-bijeenkomst werd het mij helder dat ik eigenlijk nooit echt duidelijk was in mijn wens. Vanaf het moment dat ik 'uit de kast ben', doe ik wat ik wil. Kennelijk was mijn grootste barriere weer mijzelf...

Zo ging het ook met dit blog. Ik schreef het al een tijdje, gewoon om een plek te hebben voor mezelf, waar ik gedachten verzamelde. Vanaf het moment dat ik kleur ging bekennen, ging ik dit blog ook delen met de buitenwereld.

En dat was spannend!

Kwetsbaar.

En voelde enorm krachtig.

Eenvoud

2010-02-12T05:21:00.000-08:00

Het weekthema van de Voorde:

Wat je bij je draagt, is wat je bijdraagt.van Erica de Dreu

Waarom verbind jij je met het gedachtengoed van je organisatie?

2010-02-09T11:11:00.000-08:00

Dat was een vraag waar we het vanmiddag (redelijk toevalligerwijs) met onze directeur Harry Starren over hadden. Een interessante vraag. En eentje waarbij je volgens mij 'groot' mag denken.

Ik verbind me graag met de Baak, omdat ik geloof in haar statement: 'Ontsluit je ware potentieel en dat van anderen'

Ik geloof dat dat de wereld beter kan maken. Als iedereen doet waar die gewoon goed in is, vanuit zijn ware origine (ware potentieel) en niet vanuit waar die vind dat hij goed in moet zijn of vanuit iemand anders, dan gaat het niet meer over 'landje pik'. Dan kunnen we weg van het eeuwige kat-muis-spelletje.
Dan gun je anderen hun plek in de wereld (en in je organisatie) en neem je meer als vanzelf je eigen plek in.
(Ja, dit is idealisme. Ik denk dat ik dat heb geerfd van mijn vader. Hij is ooit begonnen als priester).

Wanneer je je eigen talent hebt gevonden en daarop vertrouwt en bouwt, kan je verschillen tussen mensen, rassen, sexen, hierarchien eerder gaan waarderen. Het besef dat iedereen zijn plek heeft op deze wereld is mijn drijfveer.

Niet doen!

2010-02-05T13:16:00.000-08:00

"Om mijn talent te laten schijnen, hoe ik niets te doen, maar moet ik juist iets laten"

Tja...dat was even heftig om dat in te zien. Was ik al zoveel jaar heel hard aan het werk om dan te realiseren dat het allang in me zit. Ik hoef niets te 'doen'.

Dat is trouwens niet helemaal waar, want wat ik wel moet doen, is goed voor mezelf zorgen. Rust nemen en verstilling. Want alleen dan kan ik mijn automatische piloten/patronen 'laten' voor wat ze zijn.

Lang leve de onthaasting! Die krijgt voor mij nu een extra dimensie.

Succesvol werk? Word een magneet...

2010-01-18T06:20:00.000-08:00

De laatste tijd ervaar ik bij deelnemers in trainingsprogramma's en ook bij mezelf iets interessants.

Het gaat over aantrekkingskracht.
En nu heb ik het niet over het uiterlijk.
Maar wel over het innerlijk.

Hoe beter iemand uiting geeft aan wat er in zijn innerlijk afspeelt, hoe meer hij anderen aantrekt. Let er maar eens op. Je luistert toch veel liever naar iemand die 'echt' is; iemand die het heeft over zijn verlangens, zijn kwetsbaarheden. Op het moment dat zijn masker afgaat, vraagt dat automatisch om jouw contact.

Hoe meer ik uiting geef aan 'mijn zachtheid' (mijn + pool), hoe meer mensen ik aantrek, die dat nodig hebben (de -pool op dat punt en dat moment). Hoe duidelijker ik ben in mijn communicatie (dus geen omzwervingen meer), hoe eerder ik realiseer wat ik wil. Hoe eerlijker ik ben in wat ik echt wil in mijn werk, hoe meer ik doe wat ik verlang! En daarmee zeg ik niet dat het makkelijk is trouwens.

Ik ga door met het vergroten van mijn aantrekkingskracht; ik word een echte magneet!

Twee weken vrij?

2010-01-03T11:30:00.000-08:00

Net twee weken vakantie gehad. In de volksmond noemen we dat 'twee weken vrij'. Maar ik moet eerlijk zeggen dat 2 weken met twee jonge (lieve) kindertjes niet voelt als vrij zijn, laat staan op bezoek bij schoonfamilie.

Ik was continu bezig.

In deze levensfase klopt het label 'vrij' voor mij niet bij vakantie.

En zowiezo betekent vrijheid voor mij niet 'niet werken'. Wanneer ik 'vrij' ben, ben ik volledig mezelf, ben ik in mijn element, voel ik de flow. Voel ik geen remmingen, opereer ik vanuit mijn essentie. Ook op mijn werk.
Natuurlijk heb ik zelf meer invloed in mijn thuissituatie om me vrij te voelen, maar...mijn doel is me ook zoveel mogelijk vrij te voelen in mijn werksituatie. Ik geloof ook dat dat haar (zakelijke) vruchten afwerpt trouwens.

Het hele jaar 'vrij zijn': een mooi voornemen voor 2010!

Wie ben ik als ik alleen ben?

2009-12-12T11:56:00.000-08:00

Met die vraag werden we om 11 uur het bos in gestuurd om na 4 uur pas weer terug te keren. Birgitte, docent van het 2e jaar van de Pulsar Academie, vergeleek ons komende avontuur met een mini-vision quest: 'je gaat op zoek naar een innerlijk antwoord door open te staan voor antwoorden van buiten, in de natuur'.

Ik vond het heerlijk...alleen wandelen in de natuur, zelfs mijn natte voeten vond ik niet erg. Ik vind het altijd weer prettig te merken dat ik geniet van mijn eigen gezelschap. Het voelt trouwens helemaal niet alleen. Hoe vaag het ook klinkt, ik voelde alleen nog maar sterker de aanwezigheid van de bomen, overvliegende ganzen en mijn geliefden op afstand.

Dus ik was lekker aan het genieten en toen kwam ik aan bij een klein vennetje. Ik liep eromheen en stopte bij een grote tak in het water. Ik ging erop staan. Daardoor ontstonden de eerste kringen. Na nog meer lichte sprongen op de tak en kringen die tot het einde van het vennetje reikten, kwam het inzicht zeer helder en heftig binnen: Ik laat iets na...

Misschien vreemd, maar dit was een doorbraak voor mij. Het besef dat ik iets nalaat, ook in mijn werk, vind ik soms eng. Ik niet alleen, denk maar aan hetgeen Nelson Madela in zijn inauguratierede vertelde over 'Onze diepste angst betreft juist onze niet te meten kracht'

Nu, na een week na deze wandeltocht, weet ik dat dit inzicht mij de moed geeft om niet bang te zijn voor wat ik nalaat, dat ik impact heb en dat dat ok is.

Soms moet je even alleen zijn, wil je zoiets pas inzien.

BeRoep

2009-12-01T01:10:00.000-08:00

Soms als je een woord weer eens goed bekijkt, snap je weer beter wat het eigenlijk echt betekent. 'Beroep', daar zit 'roeping' in.

Is jouw beroep ook jouw roeping?

Een struisvogel die stiekem wil kijken

2009-11-25T11:08:00.000-08:00

De crisis speelt mij parten. De crisis speelt iedereen parten. Sommigen willen ervan weg, anderen floreren bij krapte.
Zelf ben ik er nog niet uit.

Enerzijds word ik geirriteerd en gedemotiveerd van de sfeer. Soms lijkt niets te werken, de spanning op de werkvloer 'mag ik blijven?' werkt bij mij niet motiverend. We worden 'harder' en daar wil ik ver weg van blijven. Ik blijf liever geloven in een sprookje...niet in de negatieve spiraal meedraaien, naief blijven.

Wel vind ik dat deze tijd tot creatieve uitspattingen leidt. Mensen worden geforceerd slimmer te zijn. Mensen met een sportmentaliteit gaan harder rennen wanneer ze dreigen te verliezen. Als er (onpopulaire) besluiten worden genomen, leidt dat er vaak toe dat zaken die al langer niet werkten, geen (waardevolle) aandacht meer hoeven.

Voorlopig ben ik dus een naieve struisvogel, die stiekem wil kijken welke spannende, creatieve uitspattingen we kunnen maken...

geduld is een schone zaak

2009-11-13T01:31:00.000-08:00

De Voorde (www.devoorde.nl) heeft iedere week een weekthema. Het inspireert me en deze keer ook:

Kunstenaar zijn betekent: niet rekenen en tellen; rijpen als de boom die zijn sappen niet opstuwt en die rustig in de voorjaarsstormen staat zonder bang te zijn dat er geen zomer zal volgen.
- Rainer Maria Rilke -

Voor mij gaat dit over vertrouwen in dat het goedkomt als je het niet pusht door teveel nadenken en onnodige zaken durft los te laten.

'Ik vertrek',

2009-11-10T03:16:00.000-08:00

is een tv-programma, waarin mensen naar het buitenland vertrekken om hun droom te realiseren. Ik heb een aantal uitzendingen gezien op www.ikvertrek.nl en ik geniet er echt van.

Ik geniet van het kijken naar mensen die op het punt staan hun droom te beginnen en daar dan vervolgens middenin terecht komen. Voor sommigen is het hun levenswerk, iets dat ze altijd al hebben willen doen. Voor anderen blijkt het een enorme illusie, want ze waren op zoek naar rust en die vinden ze allesbehalve. De verhalen geven mij weer eens het bewijs dat het najagen van je droom echt niet eenvoudig is, ook niet als je dat doet op een andere plek.

Bloed, zweet en tranen! Waarom werkt dat eigenlijk zo?

Je kunt nooit zeggen: ik vertrek, want 'ik' gaat mee. Dus je patronen ook. Om maar niet over de relaties te spreken; de mensen realiseerden zich vaak niet dat ze zoveel met zijn tweeen zouden zijn...de ellende werd alleen maar versterkt wanneer het moeilijk werd.

Je stapt uit het 'gewone carriere-pad' en bewandelt dus een nieuwe weg met weinig rolmodellen en voorbeelden, want het is 'jouw' weg. Allerlei barrieres, zoals zoiets ogenschijnlijks simpel als taal, dienen overwonnen te worden. De mensen die er sneller in slaagden, hadden een soort lichtheid waarmee ze hun uitdagingen aangingen... een soort humor bijna!

Het verdriet over illusies viel mij ook op. En die vind ik ingewikkeld, want je hebt toch dromen nodig om verder te komen dan waar je nu zit. Bij de Pulsar-opleiding spreken we over verlangens. Wanneer je je verlangen helder hebt (al een hele stap), kan je ervoor gaan zorgen dat deze verlangens uitkomen. Twee dingen zijn daarin belangrijk heb ik gemerkt:
1. Flexibiliteit: Je kunt niet eisen dat de uitkomst precies zo wordt als je had 'bedacht'.
2. Open blijven: Hoop is een belangrijk vervolg op het verlangen uitspreken. En die komt van buiten. Daar kan je weinig in beinvloeden, behalve dan je er ongelofelijk voor openstellen.

Misschien een nieuwe titel voor het programma: Ik hoop... ???

Twijfel

2009-11-06T04:47:00.000-08:00

Ik heb zin om weer te werken na mijn zwangerschapsverlof. Zin om 'mijn zinnen' weer te verzetten.

Ik krijg ideeen, zin om collega's te zien, ben boeken aan het lezen over trainen en ben op internet aan het surfen naar interessante onderwerpen.

Ik krijg ook twijfel.

Ik heb een superleuke baan, maar ik weet dat ik hem nog leuker kan maken. Ik doe leuke dingen, maar er zit meer en anders in mij. Laat ik het even zo of ga ik er meteen voor zorgen dat het nog beter wordt?

Ben ik ongeduldig?
Ben ik te negatief?
Of wil ik niet onzinnige dingen doen omdat ik 2 mooie kereltjes op de creche heb zitten en anders dus wel betere dingen te doen heb?
Of ben ik gewoon ambitieus, wil ik alles uit mij halen wat erin zit?
Wil ik mijn levenswerk nu beginnen of perfectioneren?

liefde is natuurlijker dan haat

2009-11-02T03:01:00.000-08:00

Dit vind ik mooi en geruststellend:No one is born hating another person because of the colour of his skin, or his background or his religion. People must learn to hate, and if they can learn to hate, they can be thaught to love, for love comes more naturally to the human heart than its opposite. (Nelson Mandela)

Ik ben een geboren...

2009-11-02T02:59:00.000-08:00

Ik geloof dat iedereen maar 1 talent heeft. Maar 1? Ja, 1!
Iets waar je mee geboren bent, wat je van nature doet. Waar jij, alleen jij, extreem goed in bent.
Ik geloof dat je talent meer is dan een ambacht. Want waarom kan de ene schilder beter schilderen dan de ander? Omdat hij iets teweeg kan brengen middels zijn schilderwerk. Waarom is de ene trainer beter in een bepaald onderdeel dan anderen? Omdat hij iets teweeg kan brengen, dat niemand anders op die manier kan.
Het is uniek en het raakt zijn doel.

Zo ben ik zelf een geboren 'ontwapener'. Situaties waarin het nodig is dat mensen hun 'wapens' neerleggen en waarin het een stap voorwaarts betekent dat ze hun kwetsbaarheid tonen, floreer ik. Ik heb ontdekt dat door wie ik ben of wat ik doe, de ander 'zacht' durft te worden (mijn missie). En het is nog steeds spannend om hier voor uit te komen!
Ik gun iedereen het ontdekken van zijn of haar talent. Het biedt focus en ontslaat je van allerlei andere dingen die je ook nog allemaal moet kunnen.

Als ze als kind...

2009-11-02T02:43:00.001-08:00

Songtekst: Lenette van Dongen - "Als ze als kind"

Als ze als kind niet altijd zo stil had hoeven zijn
Had ze vandaag het hoogste lied gezongen
Als ze als kind niet altijd zo alleen was geweest
Had ze vandaag misschien allang iemand gevonden

Als ze als kind niet altijd zo bang had hoeven zijn
Had ze vandaag misschien van iemand durven houden
Als ze als kind niet altijd zo'n puinhoop had gezien
Had ze vandaag kastelen kunnen bouwen

Als ze als kind de warmte van de zomer had gekend
Was ze die warmte in haar winter nooit verloren
Als ze als kind de warmte van een nest had gekend
Had het haar hele leven lang niet zo gevroren

Als ze als kind niet al zo oud had hoeven zijn
Had ze vandaag een kinderlied gezongen
Als ze als kind gewoon een kind had kunnen zijn
Was ze vandaag als een kind opnieuw begonnen...

Word maar zacht...

2009-11-02T01:21:00.000-08:00

Dat is mijn persoonlijke missie: word maar zacht...
Wanneer mensen hard zijn voor de buitenwereld en dus ook voor zichzelf, wil ik 'aan'. Ik wil daar iets mee, vind het rot voor hen en voor mezelf. Ik wil dat ze verzachten, zichzelf durven terugvinden, zichzelf weer genoeg vinden en de wereld om hen heen weer zien met ontvankelijke ogen.

Vorig weekend tijdens mijn opleidingsweekend heb ik hem ontdekt, mijn missie. En het stemt me enorm vrolijk dat ik dat me nu herinner. Want ik weet het al heel lang, maar ik heb me nooit gerealiseerd dat dit is, wat me triggert, bezighoudt en interesseert in mensen.

Het stemt me vrolijk, omdat het me ontslaat van alle andere dingen die ik 'moet' zijn en kunnen. Dat pakken andere mensen op, met andere missies. Heerlijk!

Wat is jouw missie?

OEFENING: WAT WIL IK NU ECHT?

2009-04-21T23:42:00.000-07:00

Een oefening afkomstig uit het 30-ers netwerk op LinkedIn (www.debaak.nl/30ers)

Wie doet wat hij wil, haalt meer voldoening uit zijn leven. Maar juist de vraag ‘wat wil ik?’ kan een lastige zijn. Door de volgende vragen te beantwoorden, kom je dichter bij het antwoord.

HOE WAS JE ALS KIND? 1 Denk terug aan de tijd dat je een kleuter was, visualiseer hoe je dagen eruitzagen. 2 Wat vond je leuk om te doen? Waar speelde je graag mee? 3 Waar was je goed in? Noem een aantal voorbeelden waaruit dat bleek. 4 Speelde je veel met anderen of trok je je liever terug? 5 Denk nu op dezelfde manier terug aan toen je een wat groter kind was. 6 Veranderden de dingen die je leuk vond? 7 Waar droomde je van, wat wilde je later worden? 8 Wat vonden je ouders belangrijk? Had dat invloed op wat jij deed? 9 Wat is er nu nog over van dat kind? Zet op een rijtje welke dingen je vroeger een goed gevoel gaven en kruis aan welke je nu nog weleens doet.

WAT HEEFT JE GEVORMD? 1 Teken een levenslijn en deel die op in telkens zeven jaar. 2 Markeer per periode een of enkele momenten die gevoelsmatig belangrijk voor je waren. 3 Probeer bij elk moment vast te stellen waarom het belangrijk was. 4 Zet de momenten die het beste voelden op een rijtje en probeer te ontdekken of er een patroon in zit. Koos je bijvoorbeeld voor je vrijheid of deed je iets voor een ander? 5 Plaats op de tijdbalk ongeveer vijf personen die van invloed op je waren. 6 Benoem waarom ze invloed hadden. Wat bewonderde je in ze? 7 In hoeverre lijk je op ze of zou je dat graag willen?

WAAR LIGT JE KRACHT? 1 Zet op een rijtje wat je sterke kanten zijn. Bedenk er zeker vijf. 2 Onderbouw elk punt met ten minste één voorbeeld. 3 Schrijf nu op wat je zwakke punten zijn, met een motivatie. 4 Laat nu je partner of een vriend(in) hetzelfde doen. Vraag hem of haar ook situaties te noemen waaruit jouw eigenschap bleek. 5 Leg jouw versie en die van de ander naast elkaar. Waarin komen ze overeen? Waarin verschillen ze?

WAAR ZIT JE FLOW? 1 Maak een lijst met wat je gelukkig maakt. Denk aan kleine en grote dingen en activiteiten. 2 Bedenk zo veel mogelijk situaties en dingen waarover je je opwindt. Wat maakt je boos? Wat irriteert je? 3 Schrijf op waar je energie van krijgt. Fysiek (sporten, uitwaaien, vrijen), maar misschien ook een bijzonder gesprek of een avondje uit? 4 Haal je zo veel mogelijk situaties voor de geest waarin je je heel goed kon blijven concentreren en compleet de tijd vergat. 5 Vorm je een beeld van wanneer je in je element bent. 6 Maak het beeld zo gedetailleerd mogelijk. Wat doe je? Hoe ziet de omgeving en situatie eruit? 7 Fantaseer dat je een jaar of 70 bent, schrijf vanuit die rol je cv. Wat moet er zeker op staan

WAT HOUDT JE TEGEN? 1 Wat waren vroeger de verwachtingen van je ouders van jou? 2 Hebben die verwachtingen je gestuurd of belemmerd bij het maken van belangrijke keuzes? Is daar nu nog steeds sprake van? 3 Het kan heel verrassend zijn deze verwachtingen met (een van) je ouders te bespreken. Soms zitten ze alleen maar tussen je oren. 4 Bedenk situaties die je heel moeilijk vond: je wilde bijvoorbeeld ‘nee’ zeggen maar deed dat niet, of je moest spreken voor een groep maar liet het door een ander doen. 5 Waar was je bang voor en is die angst reëel? 6 Zit er een patroon in je angsten? Wat ben je erdoor misgelopen? Was het dat waard? 7 Ben je gevoelig voor het oordeel van vrienden of collega’s? Geef voorbeelden. 8 Wat levert je sociaal wenselijke gedrag je op? En wat kost het je? In hoeverre weerhoudt het je ervan om bepaalde stappen te zetten? 9 Noem eigenschappen, voorkeuren, wensen en verlangens waar je je voor schaamt of waar je bang voor bent. 10 Bekijk per stuk hoe reëel die schaamte of angst is. 11 Als alles zou kunnen, wie zou je dan zijn en wat zou je doen? Gebruik je fantasie.

DE volgorde ?!

2009-04-21T05:59:00.001-07:00

You have to ''be'' before you can ''do,'' and do before you can ''have.

Pulsar Visie

2009-04-20T06:58:00.000-07:00

Op dit moment volg ik een drie-jarige opleiding: de Pulsar Academie.
Een bron van inspiratie en helemaal voor iemand met levenswerk-vragen zoals ik!

Je kunt meer lezen over hun visie op:
http://www.devoorde.nl/pulsarvisie.shtml

Blije ober

2009-04-20T06:42:00.000-07:00

Zonet heb ik heerlijk genoten van een lunch aan zee. Doordat ik in mijn eentje was, kon ik iedereen heerlijk observeren.

Ook de ober...

Overduidelijk: het terras en de mensen waren van hem. Hier een praatje, daar een tip aan een verdwaalde toerist, hier een redding van een bijna gevallen glas, daar een pleister voor een gevallen kind. Het leek alsof hij de enige ober was. De rest was onzichtbaar.

Overduidelijk dat de andere jongens dit werk deden als zomerbaantje. Hij deed dit als zijn levenswerk. Ik durf te wedden dat hij iedere dag thuis ook nog over zijn terras nadenkt, napraat en ideeen opdoet.

Hij neemt echte verantwoordelijkheid voor zijn taak. Hij formuleert zijn baan niet enkel als drankjes rondbrengen, maar abstracter: in de zin van...ik verzorg de mensen een fijne, waardevolle tijd. En voor zichzelf geldt deze baan niet als enkel verdienen van Euro's, maar een zinvolle tijdsbesteding, waarin hij zichzelf tot uitdrukking kan brengen.

Benjamin Zander

2009-04-20T05:38:00.000-07:00

Heel mooi hoe deze man zijn visie op muziek, leiderschap en leven met elkaar weet te combineren. Dit moet je gezien hebben!